فهرست

  1. ادبیات غنایی عارفانه
    1. مفهوم اول

 

                             ادبیات غنایی عارفانه :

                           مفهوم اول :   بازگشت همه چیز در نهایت به سوی خداوند است

                           هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش ......................................................... باز جوید روزگار وصل خویش

                  معنا :   هر کسی که از اصل و ریشه ی خودش دور باشد  ،  در نهایت به ذات و اصل خود باز می گردد

                            سیر جسم خشک بر خشکی فتاد ................................................................ سیر جان پا در دل دریا نهاد

                  معنا :   جسم خشک عاقبت به دریا می رسد  و  جان م عاقبت به دریای معرفت الهی راه پیدا می کند

                         دل تو را در کوی اهل دل کِشد ................................................................. تن تو را در حبس آب و گِل کِشد

                      معنا :   دل تو را با اهل دل همنشین می کند  ،  در حالی که تن تو را در تعلٌقات مادی اسیر می کند

                      جان ، گشاده روی گردون بال ها ................................................................. تن ، زده اند در زمین چنگال ها

                  معنا :   روح انسان با بال هایش ، اورا به سمت آسمان و کمال می برد ، در حالی که جسم انسان ، با چنگال هایش او را در زمین نگه می دارد

                 آمده موج الست ، کشتی قالب ببست ............................................................... باز چو کشتی شکست ، نوبت وصل و لقاست

                              معنا :   بیت اشاره به داستان آفرینش انسان و گرفتن پیمان و عهد بندگی از اوست  ،  اینکه بعد از حیات مادی در این دنیا رهسپار حیات جاوید می شویم

                     نوبت خانه گذشت ، نوبت بستان رسید ...................................................... صبح سعادت دمید ،  وقت وصال و لقاست

                    معنا :   سعادت واقعی انسان در وصال پروردگار و بازگشت به سوی اوست

                        ماهی از دریا چو در صحرا فِتد .......................................................... می تپد تا باز در دریا فِتد

                      معنا :   ماهی ( انسان عاشق ) وقتی از دریا دور می افتد ، تا روزی که به دریا بازگردد بی قرار است

                 به اصل باز شود فرع و هست نزد فرد ......................................................... در این حدیث مسلم ، هم این مثل مضروب

                   معنا :  این سخنی مسلٌم و مثلی معروف است که هر چیزی در نهایت به اصل خودش باز می گردد

                         جزو جهان است شخص مردم روزی ................................................. باز شود جزو بی گمان به سوی کُل

                       معنا :   در نهایت هر چیزی به اصل و ریشه ی خود باز می گردد

                   طایر گلشن قدسم  ، چه دهم شرح فراق .................................................... که در این دامگه حادثه چون افتادم

                              معنا :  من مرغ باغ ملکوت هستم ، از دوری چه بگویم؟   که از بد حادثه در این دامگه ( دنیا ) گرفتار شده ام

                      که ای بلند نظر شاهباز سدره نشین ...................................................... نشیمن تو ، نَه کنج این محنت آباد است

                    معنا :   ای انسان! جایگاه تو این دنیای فانی و زودگذر نیست 

                             تو را ز کنگره ی عرش می زنند صفیر .................................................. ندانمت که در این دامگه چه افتاده ست

                                 معنا :  ما انسان ها ، از آسمان ها و عالم معنا به این جهان مادٌی آمده ایم و دوباره به آن جایگاه باز خواهیم گشت

 

موُلف : رضا اشرفی

  مهرماه 1394

                   

                    

             

                         

به این جزوه آموزشی امتیاز دهید:
لطفا برای امتیاز دادن به این مطلب وارد شوید.
تعداد افراد امتیاز دهنده: 1 | امتیاز: 5 از 5