فهرست

  1. ادبیات غنایی عاشقانه
    1. مفهوم اول

 

                ادبیات غنایی عاشقانه :

                                                              مفهوم اول :   فقط انسان عاشق حال عاشق را می فهمد

 

                                 سینه خواهم شرحه شرحه از فراق .............................................. تا بگویم شرح درد اشتیاق 

                                   معنا :  برای بازگو کردن ماجرای عشقم ، سینه ای ( انسانی ) می خواهم که او هم مثل من از شدت دوری از

                                                   معشوق پاره پاره شده باشد ( مثل من دوری از یار را درک کرده باشد )

                          محرم این هوش جز بی هوش نیست ................................................ مر زبان را مشتری جز گوش نیست

                معنا :  به جز انسان عاشق کسی محرم شنیدن سخن عشق نیست . همانگونه که برای شنیدن سخنانی که زبان می گوید فقط گوش مشتری است

                               در نیابد حال پخته هیچ خام ............................................... پس سخن کوتاه باید والسلام

                    معنا :   هیچ انسان خامی ( بی بهره از عشق ) حال انسان پخته ( عاشق ) را نمی فهمد ، پس بهتر است سخن را کوتاه کرد

                        ز آشفتگی دل من آگاه کِی شود ................................................. آن را که دل نگشت گرفتار این کمند

                                            معنا :   کسی که گرفتار عشق نباشد ، از آشفتگی و پریشانی وضع من آگاه نمی شود

                        خفته خبر ندارد سر به کنار جانان ................................................. کاین شب دراز باشد ، بر چشم پاسبانان

                    معنا :   کسی که در کنار معشوقش خواب باشد دراز بودن شب را متوجه نمی شود!  فقط پاسبانان طولانی بودن شب را درک می کنند!

                           مرغان قفس را آلمی باشد و شوقی ................................................ کان مرغ نداند که گرفتار نباشد

                                  معنا :  مرغان گرفتار در قفس درد دوری و شوق رهایی دارند ،  مرغی که گرفتار نباشد اینها را نمی فهمد!

                   سعدی سخن یار نگوید بر اغیار ................................................. هرگز نبرد سوخته ای قصه به خام

                 معنا :   سعدی قصه ی عشقش را به کسانی که عاشق نیستند نمی گوید ،  آدم عاشق هرگز قصه اش را به انسان های بی بهره از عشق نمی گوید

                       پیر میخانه چه خوش گفت به دُردی کش خویش ........................................... گه مگو حال دل سوخته با خامی چند

                                          معنا :   عارف ما به عاشق گفت : که حال دل عاشق خود را به انسان نااهل ( بی خبر از عشق ) نگو

                          هر که در آتش نرفت بی خبر از سوز ماست ................................................ سوخته داند که چیست ، پختن سودای خام

                                                   معنا :   کسی که عاشق نباشد از حال دل ما بی خبر است ،   تنها عاشقان حال دل ما را می فهمند

                                تا نسوزد بر نیاید بوی عود .................................................. پخته داند کاین سخن با خام نیست

                                     معنا :   تا دل در آتش عشق نسوزد عاشق نمی شود!  ،   تنها سوختگان راه عشق این سخن را می فهمند

                            فریاد من از سوختگی هاست چو آتش ................................................ چون باده ز خامی نبود جوش و خروشم

                                                              معنا :   فریاد من از عاشق بودنم می باشد  و  از خامی و ناپختگی من نیست

                          دردا که بپختیم در این سوز نهانی ................................................ وان را که خبر از آتش ما نیست که خام است

                                             معنا :   افسوس که در این آتش پنهانی عشق سوختیم   ،   کسی که عاشق نباشد از حال ما بی خبر است

                           با نیم پختگان نتوان گفت سوز عشق .............................................. خام از عذاب سوختگان بی خبر بُود

                                    معنا :   درد عشق را به انسان هایی که عاشق نیستند نمی توان گفت  ،   چون آنها از عذاب عاشقان بی خبرند

                            پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت ...................................... با طبیب نا محرم حال درد پنهانی

                          معنا :   در حضور زاهد از عشق و عاشقی سخن نگو   ،   چرا که درد عشق را به انسان بی خبر از عشق نمی توان گفت

 

  موُلف :  رضا اشرفی

مهرماه1394

به این جزوه آموزشی امتیاز دهید:
لطفا برای امتیاز دادن به این مطلب وارد شوید.
تعداد افراد امتیاز دهنده: 6 | امتیاز: 4.67 از 5